“Als het aan mij ligt, ga ik volgend jaar weer mee.”

Remco Joustra is dit jaar nieuw als ADL-hulp bij de VGW-Jongerenreis. In die rol helpt hij zorgbehoevende deelnemers met Algemeen Dagelijks Levensonderhoud.

Remco, je bent dit jaar nieuw als ADL’er bij de VGW, kun je ons vertellen hoe je hier terecht bent gekomen?
Jazeker, ik speel al sinds mijn tiende levensjaar basketbal bij VIOS in Alkmaar. Daar ben ik vijf jaar geleden een keer bij het rolstoelbasketbal gaan kijken en ik geef er nu trainen. Zo heb ik ook VGW-zitskiërs Marise Bos en Jessie Tik onder mijn hoede en de dames vroegen mij of ik mee wilde, zo ben ik hier gekomen.

Wat waren je verwachtingen vooraf?
Ik had geen verwachtingen vooraf, dan kon het ook niet voor teleurstellingen zorgen. Maar ik heb eigenlijk alleen maar mooie ervaringen gehad deze week.

Noem er eens een paar?
Ik heb me aangemeld als ADL’er, terwijl ik daar helemaal geen ervaring mee heb. Ik ben deze week ADL’er geweest van Tom Bliekendaal. De zorg voor hem was intensief, aangezien hij best veel hulp nodig heeft, maar na een paar dagen wende dat. Ook hielp ik Lucas Meyland waar nodig. Overall heb ik de week als positief ervaren, omdat ik nu weet dat ik mijn baan als accountant in de zorg, maar dat zou ik spoedig inruilen voor het échte zorgvak zélf. In welke tak vak zorg weet ik nog niet, ik heb nog niet besloten over gehandicapten- of ouderenzorg, om twee richtingen te noemen. Ik vond het ook gaaf om te leren skiën, daar waren we hier natuurlijk voor.

Dus je hebt zelfs in beeld gekregen wat het beste is voor jouw loopbaan?
Voor de komende 20 jaar die ik nog denk te moeten werken, acht ik het waarschijnlijker dat ik in de zorg ga werken, ja. Als accountant, heb ik het wel een beetje gezien. Een switch zou me goed doen.

Wat trekt jou zo aan de zorg?
Dat is het sociale aspect en het contact met de mensen. Je kan van iedereen leren. We hebben allemaal een mooi verhaal en iedereen heeft wel wat meegemaakt in het leven. Daar kan je zo veel van leren, dat zag ik deze week ook. Ik heb deelnemers gezien die het soms even moeilijk hadden of die emotioneel werden. Hier vergeten mensen de struggles van hun uitdagingen, bij de VGW kan dat. En die moeilijke momenten hebben me doen inzien dat gezond zijn niet vanzelfsprekend is. Ik kan niet in de hoofden van deelnemers kijken en voelen met wat voor uitdagingen mensen hier leven. Op deze reis kunnen deelnemers de moeilijke kanten van hun handicaps even vergeten of juist toelaten, om er in het leven thuis hopelijk makkelijker mee om te gaan. Dat is bij iedereen anders.

Wat is je algemene gevoel na deze week?
Mijn gevoel is dat ik de week ontzettend gaaf vond. Tijdens de reis kreeg ik een appje van Björn Witkamp, die hier ook weleens heeft begeleid. Hij schreef me: ‘Rem, ik durf te wedden dat als je deze week gehad hebt, je besmet bent geraakt met het VGW-virus je er niet meer vanaf raakt.’’ En dat kan ik nu beamen, als het aan mij ligt, ga ik volgend jaar weer mee.

Lucas Meyland
PR-Commissie