“Na deze week ben ik zeker aangestoken door het VGW-virus”

Roel Schoenmakers was dit jaar voor het eerst mee als begeleider bij de Kinderreis van de VGW, die toevallig op zijn pad kwam na een gezinsvakantie.

Roel, kun je ons vertellen hoe je bij de VGW terecht bent gekomen?
Toen ik anderhalf jaar met mijn gezin op kampeervakantie was in Amerland, ontmoetten wij daar de familie van Dam, die al jaren meegingen met de Kinderreis. Via hun verhalen over de VGW raakten wij ook enthousiast. Een half jaar later was ik met werk in Oostenrijk en toen was ik berichtjes aan het sturen met Hans en Barbara. Die vertelden ons dat ze in Maria Am zaten en vroegen ons of we het leuk vonden om af te spreken. Een half uur later stond ik in Maria Alm, toen heb ik heel even met Hans mee geskied. En later zijn Hans en ik de begeleiderscursus gaan doen.

Wanneer besloot je echt mee te doen?
We hebben toen afgesproken om samen de begeleiderscursus te doen. Dat hebben we afgelopen zomer gedaan. Dat was best intensief met warm weer, veel techniek leren, veel informatie tegelijk, maar ook heel leuk. Daarna heb ik me opgegeven voor de kinderreis, omdat dat me als beginner het leukste leek.

Vond je het spannend om voor het eerst mee te gaan?
Ja, zeker, je vraagt je toch af: hoe serieus is het, wat voor mensen zijn het, pas ik daar wel tussen? Ik hou van gezelligheid en een beetje gek doen, dus ik was benieuwd hoe dat zou vallen. Het was voor mij ook echt een soort test: past dit bij mij?

Hoe werd je ontvangen?
Heel warm. Dat viel meteen op. Je kunt overal aanschuiven, iedereen is open en geïnteresseerd. In het begin voelt het een beetje alsof je in een hechte groep binnenkomt. Iedereen kent elkaar al, maar al snel merk je dat het echt als een familie voelt.

Hoe heb je de balans ervaren tussen serieus en gezellig?
De begeleiding en veiligheid zijn natuurlijk super serieus, dat staat voorop. Maar daaromheen is er zóveel plezier. De kinder-après-ski bijvoorbeeld Ik had nog nooit een rolstoelpolonaise meegemaakt, dat vond ik echt geweldig. Dat had ik van tevoren niet kunnen bedenken.

Je begeleidde Fedde, hoe was dat?
Fantastisch. We hebben enorm veel gelachen en ook verrassend goede gesprekken gehad. Van meisjes versieren tot beleggen en dividend, het ging alle kanten op. Hij stelde ook scherpe vragen, dus dat maakte het extra leuk.

Wat voor indruk heeft de week op je gemaakt?
Een hele sterke indruk, je leeft zo intensief samen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat ben je bezig. Alles draait om de groep. Toen ik thuiskwam, miste ik die gezelligheid meteen. Je gaat van 100 naar 0, dat is wel even schakelen als je weer thuis bent.

Wat maakte het voor jou zo bijzonder?
De combinatie van alles: een goede klik met je deelnemer, fijne ouders, leuke mede-vrijwilligers. Iedereen heeft een andere achtergrond, maar het klikt gewoon. Je wordt onderdeel van iets groters, een soort familie.

Ga je nog een keer mee?
Absoluut. Ik ga me zeker weer opgeven voor volgend jaar. Het ‘VGW-virus’ heeft me wel te pakken. Het is gewoon een hele bijzondere ervaring die je eigenlijk zelf moet meemaken om het echt te begrijpen.

Lucas Meyland
PR-Commissie