Het zooitje ongeregeld ontmoeten elkaar zaterdags in La Plagne, 21 man die nooit eerder in deze samenstelling bij elkaar waren geweest. Het is altijd maar de vraag hoe zo’n groep zich samenvoegt. Voor sommige was het wat aftasten, andere gingen er vol overgaven in, maar uiteindelijk vond iedereen zijn plaatsje ook in de groep. Personen groeide gedurende de week omdat ze zichzelf hebben uitgedaagd en weer ervoeren dat zitskieen op dit niveau mogelijk was, andere leerde over zichzelf of hun handicap, en waren goede gesprekken, maar er werd ook hard gelachen en gezongen. En natuurlijk niet te vergeten heerlijk geskieed, wat een mooi gebied is La Plagne, je kunt heerlijke tochten maken en gelukkig hadden we goede gidsen die ons de weg wezen en zelfs rekening hielden met de zonkant van de berg. Het was voor ons als deelnemers ontzettend goed geregeld, de reisleiders hadden het helemaal onder controle en de begeleiders maakte alles mogelijk, zelfs filmpjes maken tijdens het skieen was voor sommige niet te gek, en wat is nou mooier dan kunnen nagenieten van mooie ski beelden? Juist ja ook nog tijd hebben om er van te kunnen nagenieten, dat maakte Omicron voor zo’n beetje de helft van de groep mogelijk, heerlijk vanuit bed kunnen kijken naar mooie beelden van een geslaagde vakantie. (Enig sarcasme is me niet vreemd😉. Ik kijk nu al uit naar weer een mooie gevorderdereis, het liefst zonder afterparty!

Dit verslag is geschreven door Nienke Conijn, deelnemer van de gevorderdenreis 2020/2022

Geen controles onderweg. Sterke verhalen over schuurfeesten tussen wat deelnemers doden de tijd. Een mooie busreis met wat sneeuwplakkaten onderweg en we passeren schaatsende mensen en eenden op vijvers. Het gevoel van wintersport begint nu echt.

Daar is Hotel Alpenhof. De met eigen vervoer gekomen mensen begroeten ons hartelijk. Daar staat Karin. Karin die iedereen stevig knuffelt.

Rollen in de sneeuw
Wat zie je mensen toch opbloeien, glimlachen, schateren bij de eerste zonnestralen op de piste. Al die deelnemers met een fysieke beperking nu in een bakkie de piste af. Geweldig en alle soorten van humor en warmte vliegen om je heen. En dan zijn we nog naar net een dag onderweg. Vrienden en vriendinnen maak je snel en je houdt ze een leven lang. Rollen in de sneeuw is een vak apart. Met echte winterbanden kom je een heel eind… toch zijn er handige handjes nodig. Iedereen helpt mee om in de zitski te komen. Het is tenslotte een feest voor al die mensen die deels of helemaal aan een rolstoel vastzitten, voor de begeleiders, de helpers, voor iedereen. Je merkt daar niets van. Allemaal toppers. Weer schatert het over de piste. Iedereen heeft zo’n plezier.

Niet van de piste af te krijgen
De piste op, snijdende wind, een verdwaalde sneeuwvlok en ‘s middags een paar streepjes zon. Het kon de pret niet drukken. Pauze bij een restaurantje. Een grote cola, patat en gaan, totdat de virtuele bel klinkt. De bus gaat zo rijden. Nog één afdaling, please… Twee deelnemers moet je van de piste slepen, maar dat was twee jaar geleden ook al zo.

Respect voor allen
Weer een zonovergoten dag. Perfect. Mooi is het te zien dat de “jongere garde” sneller voortschiet dan de wat ouderen. Daar is ook helemaal niets mis mee, zolang iedereen lol en pret heeft op gelijke wijze. De een is beter dan de ander. Maar dat maakt niets uit. Hein, een deelnemer, vindt het heel mooi het woord ‘respect’ te horen van de jongere garde. Want Hein is 71 jaar en dan doet zoiets best wat met hem. Ook uit de mond van die dame uit Amerika die Hein die middag tegenkwam en even een gesprekje aanknoopte: “respect voor allen die dit doen”. Het was me het dagje wel.

Ook ‘s avonds vermaak
Een ander piste met een langere sleeplift en dito afdaling. Stukje zonnig, stukje schaduw, harde sneeuw, iets zachtere sneeuw. Het was weer genieten. Dan de gondelbaan in en een weer uit. Voor iedereen altijd een belevenis: beneden met bakkie en al erin en boven er ook weer uit. Een dag met heel mooie en spannende momenten. ’s Avonds is er ook allerlei vermaak, bijvoorbeeld een vermakelijke bingo van foute Nederlandse liedjes. Ik moest dat toch even zien en ja hoor onze ski-juf won een fles champagne. Ze twijfelde of ze deze wilde houden. We hebben haar overgehaald. De fles gaat met bekertjes en al de piste op. Er komt vast een moment voor een toast. De liedjes blijven ronddolen in ieders hoofd. Liedjes met de aansprekende titels als “dikke t** Kartoffelsalat und uhh” en “Skiën, springen in de blote ko**”. Ook Hazes’Vlieger kwam voorbij en Tomatenplukkers, het zei niet iedereen iets… toch denderen ze door in vele hoofden.

Zo vroeg mogelijk de piste op
Super blij waren we dat wij als eerste met het busje naar de piste reden. Ook al moest je daarvoor extra vroeg opstaan. Er was namelijk geen enkele groep die trek had zo vroeg uit hun bed te komen. De hele groep zat al snel stuiterend in de zitski klaar om met die bakkies als eerste naar boven te gaan met de lift. Om in de verse sneeuw los te gaan op de piste. De groep is zo fanatiek dat ze zowat in het donker de piste af kwamen. Een oefening hier, een bospad daar. Het was weer heel mooi. Zeker ook omdat we die ochtend de eersten waren die het maagdelijk witte tapijt met verse sneeuw mochten beroeren en er ons spoor mochten achterlaten.

 (foto onze groep)

De laatste dag…
En dan… het is alweer de laatste dag. Maar tot 15.00 uur op de ski’s. Gelukkig mochten we snel naar boven. Kwartiertje later dan de vorige dag. Snel de bakkies in en toch als relatief eersten de lift in. Je raakt eraan gewend. Een mooie laatste dag met aan het eind emotionele momenten over dat er weer veel grenzen verlegd zijn door de deelnemers. Hier en daar een traantje en een troostend woord van de begeleiders. Emotie van geluk heet dat. En dat is toch het mooiste wat er is. Helaas het is weer voorbij. Alle skimaatjes nemen afscheid van elkaar. Afspraken voor ontmoetingen tussendoor worden gemaakt. Een vlog wordt voorbereid en foto’s worden verzameld voor Instagram en Facebook. De mooie herinneringen wordt opgeslagen op de harde schijf in het hoofd.

Naar huis
De laatste morgen om vijf uur op. Om zeven uur gaat de bus. Deze vertrekt in een soort van sneeuwgordijn richting de grens. Sprookjesachtig slot van een geweldige week. Om 24.00 uur staat de bus weer op het beginpunt in Nederland, vanwaar deze een week eerder vertrok. Traantjes en afscheid en iedereen vertrekt richting zijn huis. Eén auto moest nog even op gang worden geholpen en iedereen kwam wel weer veilig thuis met een hoofd vol prachtige herinneringen. Dat wordt afkicken als het dagelijkse ritme weer gaat beginnen.

Slot
En daarna? Thuis testen. Wat blijkt, geen enkele positief getest deelnemer. Dat is geweldig toch. En tijdens de gehele reis geen enkele zieke deelnemer. Wanneer wij aan deze week terugdenken worden onze ogen toch een beetje vochtig. Wat een schitterende week.

Bedankt!
Op deze plek willen wij alle vrijwilligers, onze gehele VGW-crew, bedanken. Zonder inzet van onze reisleider, alle mensen die alle materialen verzorgden, klaarzetten, vervoerden, zich een breuk sjouwden en ons vastzetten in de zitski’s. Alle begeleiders achter onze zitski’s die ervoor zorgden dat de deelnemers niet als een malle de piste af gingen. En natuurlijk onze docenten die ons met heel veel geduld de kunst van het zitskiën bijbrachten. En ons wel eens op ons donder gaven als wij te hard de piste af wilden suizen. De gehele crew mensen die hun vakantiedagen hiervoor opofferen om voor ons als deelnemers een onvergetelijke vakantie te bezorgen. Dat is zo bijzonder daarom nogmaals dank, want zonder jullie inzet en geduld en vooral gezelligheid was dit niet mogelijk geweest. Bedankt allen!

Hein van der Zande met hulp van Miranda Kooijman (deelnemers)

Een week lang Genieten met een grote G

Op vrijdag 10 januari was het zover: de leukste week van het jaar kon weer beginnen. Waar het vorig jaar nog even spannend was of we met de grote hoeveelheid gevallen sneeuw wel op vakantie konden, waren de omstandigheden dit jaar optimaal. De zon zou de hele week schijnen, dus de sneeuwbril kon in de tas blijven. Toch hoefden we voor de sneeuwcondities niet te vrezen. De weken voor onze vakantie was er namelijk veel sneeuw gevallen. Er lag dus genoeg sneeuw op de pistes om te kunnen skiën en zelfs in het dal was het nog een beetje wit. Dat maakte dat we deze week echt konden genieten met een grote G.

Sinds 2017 vindt zowel de zittende als de staande reis plaats in Maria-Alm tijdens dezelfde periode. Dit houdt in dat het dorp nog meer overgenomen wordt door deze mooie groep toppers. Voor mij laat het samenvoegen van de reizen de kracht van deze vereniging nog duidelijker zien. Het maakt niet uit wat je beperking is, iedereen kan skiën en wordt gezien als persoon met mogelijkheden. Tijdens deze week is iedereen bezig om persoonlijke grenzen te verleggen. Dat bindt enorm en zorgt ieder jaar weer voor een geweldige positieve sfeer. Dat maakt de VGW bijzonder.

Helaas waren er dit jaar ook wat ongelukken en medische ongemakken bij beide reizen. Natuurlijk is dat nooit leuk. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt dat skiën ook best een gevaarlijke sport kan zijn. Toch kwam ook hier de kracht van de VGW en de verbintenis tussen de twee reizen weer goed tot uiting. Met z’n allen hebben we de zorg geboden die nodig was en er was voor iedereen ruimte om gevoelens te uiten en weer om te zetten naar positieve energie om vooral te genieten van de rest van de week. De altijd geweldige inzet van onze reisleider heeft hier ook zeker aan bijgedragen.

En wat hebben we genoten! Van het skiën zelf uiteraard, maar ook van de après-ski, de beerpong, de karaoke, de pubquiz en het gezellige eindfeest bij Hotel Alphenhof. Doordat veel van deze activiteiten samen met de andere reis plaatsvonden, was er veel interactie tussen de reizen. Elk jaar merk je dat die interactie groter wordt en dat is geweldig. Los van de georganiseerde festiviteiten hadden we ook andere bezigheden, zoals het voeren van goede gesprekken, niet meer bijkomen van de slappe lach of lekker relaxen in de sauna en zo kan ik nog wel even doorgaan. Daarnaast werd er dit jaar fanatiek gepuzzeld, want de meegebrachte puzzel van 1000 stukjes moest toch echt af. Er kwamen steeds meer mensen helpen om deze missie te volbrengen en daardoor is het ook gelukt.

Samenvattend was Het een fantastische week qua ski omstandigheden en ook alles daaromheen was top. Ik wil de reisleider, docenten en medereizigers hier ook hartelijk voor bedanken. Want zonder hen is dit niet mogelijk. Op naar volgend jaar! Wanneer mogen we weer?

Dit verslag heeft Cynthia geschreven. Cynthia is een van de vaste deelnemers van de staande reis. Ze gaat al 17 jaar mee met de VGW, en is hiermee een van de vertrouwde en bekende gezichten geworden binnen de VGW-familie.

Lid worden, samen met Els opgeven voor de week Maria Alm, lessen in november en december. Het gevoel op die groene mat is al geweldig. Gesprekjes met skileraar Eric Hoet. Hoe zou dat zijn in Maria Alm?

Toen was het ‘bijna’ ineens begin januari….Hebben we alle skispullen nog? Moeten we nog wat aanschaffen? Ja, een helm. Goed humeur niet, dat hebben we al. Toch blijft het spannend.

Leusden, koffers bij de bus, plekje zoeken en op weg. Heerlijk druk ik de bus, een opgewonden stemming. Na de chauffeurswissel even voorbij Keulen wordt het rustig…. Jos bestuurt de bus voortreffelijk, bij de tussenstops geholpen door de bus oudste en zijn collega’s. Dan sneeuw…..je hart gaat sneller kloppen. Maria Alm. Hotel Alpenhof, Karin. Uitladen, kamer zoeken en even uitpuffen… Verder kennismaking, groepsindeling en andere weetjes. Op tijd naar bed.

Dan begint het, met Ferry en (later) Erik op pad. Begeleider Hans als steun, stut en toeverlaat. Een hele week in de zitski op de sneeuw, in de lift, de gondel, afdalingen, iedereen een persoonlijk begeleider, en leren, iedere dag weer meer…..grenzen verleggen, van langzaam naar snel en van snel naar langzaam, rustig en beheerst. Vast, los, aan de leidsels. Een slalommetje meepakken. Wauw, kicken, genieten en trots op wat je bereikt in je zitski. De ski show zelf en het er aan meedoen…geweldig! Gesprekjes op de piste en er na, indringende verhalen…toppertjes. Verzorgen. Avondvullende programma’s. Rob. In alles is voorzien. Lol, pret en doorgaan waar anderen soms stoppen.

Maatjes kweek je, vriendschappen (voor het leven) ontluiken en worden gesloten, van hart naar hart, warmte naar warmte

Na een week weer huisje toe. De week vloog om. In de bus is het rustig. Iedereen geniet na van een fantastische week…we hebben weer wat van onszelf ontdekt.

Nu, een paar dagen later, afkicken…terugkijken….facebook loopt vol, de app ook. De twee de nacht thuis maakte ik nog vele afdalingen. Je droomt al van volgend jaar…dan ga ik hopelijk, nee zeker, weer mee, samen met Els en andere maatjes.

Hein van der Zande (70 jaar uit Leiderdorp), voorheen organisatieadviseur bij de overheid en nu gepensioneerd. Is getrouwd met Els en heeft twee (adoptie)kinderen. Hobby’s: schrijven korte verhalen, schaken, literatuur, caravannen, sporten, duinen, bos, musea bezoeken…….